Otero Pedrayo, na crónica da viaxe a San Andrés de Teixido, ó pasar por Vilalba, imaxina un crego ideal, no senso goliardesco e campesino, que “curaría os xamós da ceba, coñecería as artes de capar galos e criar capós, quizás gardara do tempo da mocidá, con malenconía, unhas zoquiñas vilalbesas de moza... e cortara no postre rodas de queixo de san Simón”.